Dat lijkt maar zo. Advies in de trant van "de beste duimpositie is die waarbij je je comfortabel voelt" is onzin. Want iemand die zich gedurende vele jaren een verkeerde duimpositie heeft aangeleerd zal bij een plotseling andere positie onwennigheid voelen. Dat is een kwestie van volhouden en dan treedt ook gewenning op. Er zijn veel betere YT-filmpjes die duidelijk uitleggen wat een goede duimpositie is voor een beweeglijke linker hand.
Ik heb het ondertussen ondervonden. Ik heb het wel ooit juist aangeleerd gekregen. Het heeft veel effect: - op het niet per ongeluk pakken van een double stop, waarbij je twee snaren tegelijk bestrijkt - op de beweeglijkheid van linkerhand/pols en vingers die beter staan - op de klank Ik kan het terug toepassen. Dan mag wel de andere kant, de strijkstokhand niet te fel overhellen naar strijken met hele lijf plaats van meer vanuit de pols. Vind ik dan.
Ik vond dit aardig stukje muziek. Het leek me wel wat voor 'ons' (inmiddels) gevorderd Beginnertje: Dat geeft toch weer nieuwe mogelijkheden.
@83: mocht er nu iemand zijn die dit ook eens wil proberen, let er dan op dat na het los halen van de slof, de strijkstok tijdens het strijken dusdanig gedraaid is , dat de zijde van de punt (waar het haar er uit komt) naar de grond is gericht. Dat is van belang om te voorkomen dat anders de wig die onder het haar zit in de kop van de punt, er uitgetrokken wordt en dan zit de hele bundel los. Moet je niet hebben, tenzij het een niet meer in gebruik zijnde stok is/was.
Ik ben niet zo thuis in de fiddle-muziek, maar kwam dit tegen en dacht dat het goed viel in te passen in het soort muziek wat Beginnertje wel aan zal spreken. Gespeeld door een klassiek geschoolde violist:
Mijn hond sprong mijn allereerste strijkstok, een houten dörfler, in twee stukken. Mijn oog viel hierdoor op een erg lichte en door Bert nagekeken oudere houten stok. Hij steekt voor mij eigenlijk ver uit boven waar ik tot nu toe mee streek. Ik kan er een melodramatisch eerder klassiek klinkend tintje aan geven (fragment 3) of very old timey klinken qua geluid (fragment 2), of gewoon creatief een bestande tune wat versnellen (fragment 1) en spêlen met heel zacht - heel luid- zachter -luider was nooit zo leuk! Kan hem ook geweldig laten galmen :-D Ik vind het simpelweg een ingenieuze stok. Hij voelt wat fijner in de hand, is precies een sukje smaller dan mijn andere stokken en een klein beetje korter, niet zo veel. Veel euvels waar ik me aan kon ergeren zijn weg en de stok leent zich voor verregaand experimenteren. Mijn andere stokken voelen nu zoals de loodzware volwassenen trompet die ik als kind diende omhoog te houden: als een verkeerd formaat voor mij. Ik had gehoopt op eens iets totaal anders , en ik kreeg ook echt iets heel anders in handen. Vind het alleen jammer dat ik niet tegelijk met mijn bestelling ook een strijkstokkoker meebestelde Afgaande op wat ik online terug kon vinden van anderen over lichte strijkstokken verwachtte ik eigenlijk dat ik er minder klank mee zou kunnen maken en niet meer. Ging iets mis, dit is dus fragment 3.
@Beginnertje: ik krijg alle drie mp3-bestanden niet aan de praat. Ik zie ze ook niet als Geupload bestand in je reacties. Er is blijkbaar iets niet goed gegaan, maar wát?
Zijn jullie ooit trots op het einde dat jullie aan een melodie hebben gebreid? Ik vind mijn huil-zing-schreeuw uithaal van mijn strijkstok vlak voor het einde best wel geslaagd
Ik neem aan dat dat pizzicato met de linkerhand is? Waarom heet het: de verloren Indiaan? Die 'hengst' aan het eind geeft in ieder geval duidelijk aan dat het einde bereikt is.
Ja, dat is linkerhand pizzicato. Het lukt me in deze tune het beste met mijn middelste vinger. The Lost Indian is eigenlijk een reeks van tunes die op elkaar lijken maar tegelijk behoorlijk variëren (lijkt typisch voor old time tunes te zijn) en die gespeeld worden in AEac#: LOST INDIAN [1], THE. American, Reel (cut time). USA, Oklahoma, Texas, eastern Kentucky, West Virginia. A Major. AEac# tuning (fiddle). AABB (Thede), AABBC (Brody): AABBAACC'BB (Eck Robertson). Guthrie Meade and Mark Wilson (1976) point out that, among older traditional fiddlers, "Lost Indian" is a generic title for a number of tunes related not so much by melodic content as by the fact that they are characteristically played in scordatura (AEac#) tuning. Charles Wolfe, reiterating Wilson and Meade's line of thinking, confirms that the "Lost Indian" tunes are a family of fiddle tunes popular from Virginia to Texas, "more associated with tuning AEac# than with melodic contours" (1982, p. 3-12). (bron: The Traditional Tune Archive)
