Allemaal het allerbeste voor 2009!
Dankzij de vorst (denk ik) trof ik gisteren mijn cello aan met 4 losse snaren. De kam, die het leven zonder de steun van zijn vrienden kennelijk niet meer zo zag zitten was er ook maar een beetje bij gaan hangen.
Nu zag ik in het stof (ahum, lees; harspoeder) nog wel waar de voetjes hadden gestaan, dus met enigszins klamme handjes heb ik de kam daar weer neergezet en heb met hier en daar angstaanjagende kraakgeluiden (wie dacht dat krakend ijs onder de schaatsenvoeten eng was moet dit eens proberen) de snaren weer op stemming weten te krijgen (Dank aan mijn lieve dochter die op haar kwart viooltje met engelengeduld A-tjes D-tjes en G-tjes heeft aangegeven) (nee lieverd, een viool heeft geen C, dat is een E)
Opgelucht (en met gepaste trots over deze op het eerste oog geslaagde operatie) wilde ik dan eindelijk gaan spelen om tot mijn ontzetting een soort saxofoonklanken te horen.
Nu kan saxofoon heel mooi zijn, maar ik wil dat niet horen als ik cello speel.
Mijn vermoeden is dat het plaatsen van de kam toch iets nauwer luistert dan het terugzetten van de voetjes op de lege plaatsen in het stof, en dat de stapel ook niet meer staat zoals ie stond (hij staat nog wel)
Retourtje vioolbouwer vrees ik?
En wat is, mocht het nog eens voorkomen, de beste actie, niets doen en het laten herstellen door iemand die er wel verstand van heeft? Of toch wel de snaren op spanning brengen? Ik heb de eerste optie overwogen, maar was bang dat tijdens de rit Tilburg - Breda de stapel om zou vallen.
Alvast bedankt voor jullie reacties!
Dankzij de vorst (denk ik) trof ik gisteren mijn cello aan met 4 losse snaren. De kam, die het leven zonder de steun van zijn vrienden kennelijk niet meer zo zag zitten was er ook maar een beetje bij gaan hangen.
Nu zag ik in het stof (ahum, lees; harspoeder) nog wel waar de voetjes hadden gestaan, dus met enigszins klamme handjes heb ik de kam daar weer neergezet en heb met hier en daar angstaanjagende kraakgeluiden (wie dacht dat krakend ijs onder de schaatsenvoeten eng was moet dit eens proberen) de snaren weer op stemming weten te krijgen (Dank aan mijn lieve dochter die op haar kwart viooltje met engelengeduld A-tjes D-tjes en G-tjes heeft aangegeven) (nee lieverd, een viool heeft geen C, dat is een E)
Opgelucht (en met gepaste trots over deze op het eerste oog geslaagde operatie) wilde ik dan eindelijk gaan spelen om tot mijn ontzetting een soort saxofoonklanken te horen.
Nu kan saxofoon heel mooi zijn, maar ik wil dat niet horen als ik cello speel.
Mijn vermoeden is dat het plaatsen van de kam toch iets nauwer luistert dan het terugzetten van de voetjes op de lege plaatsen in het stof, en dat de stapel ook niet meer staat zoals ie stond (hij staat nog wel)
Retourtje vioolbouwer vrees ik?
En wat is, mocht het nog eens voorkomen, de beste actie, niets doen en het laten herstellen door iemand die er wel verstand van heeft? Of toch wel de snaren op spanning brengen? Ik heb de eerste optie overwogen, maar was bang dat tijdens de rit Tilburg - Breda de stapel om zou vallen.
Alvast bedankt voor jullie reacties!