Ik ben zo rondneuzend op dit forum het een en ander tegengekomen over het (al dan niet) belang van de constructie van een e-viool voor de klankopwekking. Heb daar zelf wel een bepaalde mening over, die natuurlijk altijd 
weer ter discussie kan worden gesteld. Niettemin, misschien beantwoord ik met het onderstaande verhaaltje toch nog wat openstaande vragen.
Voor zover ik uit eerdere discussies heb begrepen is het verschil tussen het hoorbaar maken van de klank met een electrische gitaar en met een elektrische viool (en de rol die de constructie en het materiaal van het instrument daarin speelt) niet altijd even helder.
Een electrische gitaar maakt gebruik van een element waarin 1 of meer magneetjes zitten. Die magneetjes wekken een magnetisch veld op. Als er nu een metalen voorwerp (snaar) beweegt in zo'n magnetisch veld, wordt dat veld verstoord. Deze verstoring wordt vervolgens gemeten door een spoeltje dat om de magneet is gewikkeld. En dat spoeltje: zorgt voor een elektrisch signaal dat door een versterker en luidspreker hoorbaar gemaakt kan worden.
In dit hele verhaal van een elektrische gitaar is het van belang dat de snaar alleen maar het magneetveld beinvloedt en niets anders. Dus....zou het het beste zijn om de rest van de constructie zo 'dood' mogelijk te maken, dat er verder niets meetrilt. om te voorkomen dat er ook maar een fractie van de trillingsenergie van de snaar ergens naar toe waar hij niets oplevert.
Een elektrische viool met een piezoelement onder de kam (al uitgebreid o.a. door Bert beschreven) werkt via het principe van overbrenging van mechanische trillingen. Als je een mechanische trilling op zo'n piezoelement overbrengt, wordt die omgezet in een elektrisch signaal. Die mechanische trilling wordt in een elektrische viool door de snaar via de kam op het piezoelement overgebracht. De kam speelt hier dus al een essentiele rol (net als bij de akoestische viool).
Maar ook andere onderdelen spelen een vergelijkbare rol als bij de akoestische viool. Je zou het piezoelement van een elektrische vioolkunnen vergelijken met de klankkast van een akoestische. En vorm, dikte, materiaal, houtsoort, hoeveelheid hout van de kam, staartstuk, afstand kam tot staartstuk, materiaal van de viool, al deze zaken spelen een rol in de overbrenging van snaartrilling naar piezoelement. Net als bij de akoestische viool.
En het uitschakelen van deze overbrengers (zoals bij de elektrische gitaar dus een must is) is natuurlijk bij de viool geen optie, wat het best voorstelbaar is als je aan de kam denkt. Als die geen trillingen zou overbrengen van snaar naar element (of van snaar naar klankkast) dan waren we snel uitgespeeld.
Nou ja, dit dus allemaal als argumentatie waarom je een elektr. gitaar het liefst uit beton zou gieten en een elektr. viool juist niet.
Hoop dat iemand er wat aan heeft.
m.vr.groet
Arjo
weer ter discussie kan worden gesteld. Niettemin, misschien beantwoord ik met het onderstaande verhaaltje toch nog wat openstaande vragen.Voor zover ik uit eerdere discussies heb begrepen is het verschil tussen het hoorbaar maken van de klank met een electrische gitaar en met een elektrische viool (en de rol die de constructie en het materiaal van het instrument daarin speelt) niet altijd even helder.
Een electrische gitaar maakt gebruik van een element waarin 1 of meer magneetjes zitten. Die magneetjes wekken een magnetisch veld op. Als er nu een metalen voorwerp (snaar) beweegt in zo'n magnetisch veld, wordt dat veld verstoord. Deze verstoring wordt vervolgens gemeten door een spoeltje dat om de magneet is gewikkeld. En dat spoeltje: zorgt voor een elektrisch signaal dat door een versterker en luidspreker hoorbaar gemaakt kan worden.
In dit hele verhaal van een elektrische gitaar is het van belang dat de snaar alleen maar het magneetveld beinvloedt en niets anders. Dus....zou het het beste zijn om de rest van de constructie zo 'dood' mogelijk te maken, dat er verder niets meetrilt. om te voorkomen dat er ook maar een fractie van de trillingsenergie van de snaar ergens naar toe waar hij niets oplevert.
Een elektrische viool met een piezoelement onder de kam (al uitgebreid o.a. door Bert beschreven) werkt via het principe van overbrenging van mechanische trillingen. Als je een mechanische trilling op zo'n piezoelement overbrengt, wordt die omgezet in een elektrisch signaal. Die mechanische trilling wordt in een elektrische viool door de snaar via de kam op het piezoelement overgebracht. De kam speelt hier dus al een essentiele rol (net als bij de akoestische viool).
Maar ook andere onderdelen spelen een vergelijkbare rol als bij de akoestische viool. Je zou het piezoelement van een elektrische vioolkunnen vergelijken met de klankkast van een akoestische. En vorm, dikte, materiaal, houtsoort, hoeveelheid hout van de kam, staartstuk, afstand kam tot staartstuk, materiaal van de viool, al deze zaken spelen een rol in de overbrenging van snaartrilling naar piezoelement. Net als bij de akoestische viool.
En het uitschakelen van deze overbrengers (zoals bij de elektrische gitaar dus een must is) is natuurlijk bij de viool geen optie, wat het best voorstelbaar is als je aan de kam denkt. Als die geen trillingen zou overbrengen van snaar naar element (of van snaar naar klankkast) dan waren we snel uitgespeeld.
Nou ja, dit dus allemaal als argumentatie waarom je een elektr. gitaar het liefst uit beton zou gieten en een elektr. viool juist niet.
Hoop dat iemand er wat aan heeft.
m.vr.groet
Arjo