Je houdt het niet voor mogelijk, maar zo kan het dus ook! https://www.facebook.com/reel/1558838565291264
De 'normale' PVA houtlijm is niet waterbestendig. Aangezien het in India behoorlijk vochtig kan zijn is er wellicht gebruik gemaakt van een speciale houtlijm die waterbestendig is: de toevoeging D4 duidt dat aan. De video getuigt wel van een overvloedige laag lijm. Ik heb het wel gebruikt voor het verlijmen van een doormidden gebroken broodplank. Na volkomen vlak schaven met PVA-D4 gelijmd en het zit al meer dan 15 jaar. Iedere keer afwassen onder water. Het kan er goed tegen. Ik weet niet hoe je die lijmnaad eventueel los moet krijgen, maar dat is met die broodplank niet aan de orde.
Ik denk dat ik wel eens zo'n viool in handen heb gehad. Had eens een volwassen vrouw, starter, die wilde viool leren spelen en had in India een viool gekocht. Die voelde echt vreemd aan. Geluid was voor een beginner nog best oké, dus ze heeft er een poosje op gelest maar is toch weer gestopt. Tijdsgebrek. Maar ik denk dat de verhoudingen en hoeken en zo allemaal niet helemaal kloppen of zo. Het voelde in ieder geval heel vreemd. De stok die erbij zat was eigenlijk nog erger. Daar was niet mee te spelen.
Hierbij een wat langer filmpje van het productieproces. Na een minuut of vier zie je hoe ze de bolling in het blad maken. Lol. Versta helaas niets van wat er gesproken wordt. @Muzirene, Dus de strijkstok viel ook tegen. Toch heeft zo'n intrument ook zijn voordeel. Als de leerling zegt dat het niet lekker klinkt kun je altijd zeggen. "Dat klopt, maar dat ligt niet aan jou."
Ademloos gekeken, wat een leuke video. En je kunt nog terecht zeggen dat het handwerk is ook! het lijkt erop dat ze verschillende kwaliteitsklasse bouwen of verschillende volgorde in ieder geval aanhouden van bouwen of de toets er eerst of de lak er eerst opgezet wordt bijvoorbeeld. en ik zag nergens hoe de inleg gemaakt werd, toch waren er ook violen waar het leek of er een inleg aan de rand zat. het meest schokkend vond ik eigenlijk dat er geen enkele vorm van veiligheid voor de werkers, de spuiter werkte zonder enige vorm van adembescherming, en zijn linkerhand zat helemaal vol met lak.
Ik zag niet alleen echt handwerk, maar ook voetwerk! Anders gezegd: met handen en voeten gebouwd. De selectie van het hout houdt niet over. Bij de bouwmarkt is beter spul te krijgen. Die inleg wordt er vaak gewoon op getekend. En de stemschroeven worden geselecteerd als ze passen. Worden verder niet pas gemaakt. Heel wonderlijk.
Wordt een stapel los bijgeleverd, Frits? Bewonderenswaardige lenigheid. Daar kunnen de vioolbouwers in dit forum vast nog van leren. (Ik ook, maar ik bouw geen violen)
Ik heb het niet kunnen zien op het filmfragment, maar meestal worden de stapels er onder hoge spanning ingebeukt. Die blijven dan tijdens transport wel op hun plaats. Het klankverschil bij optimale plaatsing zal niet hoorbaar zijn want het hele instrument is niet optimaal qua selectie van het materiaal en samenvoegen. Ben altijd verbaasd waarom er zulke dikke klodders witte houtlijm gebruikt worden.
Die witte houtlijm kan eigenlijk niet. Al maakt het bij dit soort producten weinig uit. Het instrument hoeft toch nooit meer uit elkaar. Ik hoop wel dat geen enkele reparateur ooit op het idee komt om een instrument ermee te "herstellen". Ook al ruikt beenderlijm niet altijd even lekker. De eigenschappen zijn een stuk geschikter.
Beenderlijm wordt nog zelden gebruikt bij de instrumentenbouw. Huidenlijm daarentegen is de standaard en die ruikt bij de aanmaak niet vervelend of vies.
