Ik schreef alleen maar dat ik in het derde deel (vanaf een bepaald tijdstip) de prestaties beneden peil vond en dat ik denk dat dit meiske veel beter kan dan ze hier heeft neergezet. Wat valt er dan te discussiëren? Ik vind dat gewoon maar het schijnt niet te mogen.
@Ronald: ik probeer te extraheren wat je punt nou eigenlijk is, maar ik kom er niet uit! Of probeer je in perspectief van leeftijd en geringe ervaring in solistisch optreden iets wat maar matig is, met die gegevens er bij te vergoelijken?
Maar prima hoor, als jij het een magnifieke prestatie vindt van Tessel.
Frits,
In essentie komt het er op neer dat naar
jouw mening de prestaties van deze soliste vanaf een bepaald moment beneden peil waren en dat
ik dat allemaal wel mee vond vallen. Problematisch in dit verband is dat je niet aangeeft wat ze in jouw oren verkeerd doet. En al evenmin is mij duidelijk waar je mening 'dat ik denk dat dit meiske (sic) veel beter kan dan ze hier heeft neergezet' op stoelt.
En als dan de (jouw) conclusie is dat als ik jou niet volg in je opvatting, een discussie niet mogelijk is, ben ik je kwijt. Want van Hegel heb ik onthouden dat na een 'these' een 'antithese' volgt. En mogelijk zelfs, maar ik beloof niets, een 'synthese'.
En ik probeerde inderdaad haar optreden in een context te plaatsen. Maar anders dan jij wellicht uit het verhaal hebt opgemaakt. Vanaf een bepaald moment is haar optreden naar jouw mening beneden peil. Nogmaals, ik weet niet wat je daarbij voor ogen staat. Interpretatie of uitvoering? Beide?
Laten wij gemakshalve uitgaan van de technische uitvoering. Ik heb daar niet zoveel vreemds aan gehoord, maar ik kan (nogmaals) niet beoordelen welke criteria dan wel aspecten jij hierbij hebt betrokken. Maar in zijn algemeenheid heb ik er een beetje een probleem mee als een uitvoering kennelijk nagenoeg geheel op technische merites wordt beoordeeld (want ik heb je over dit vioolconcert 'zelve' c.q. de interpretatie ervan niet gehoord). Voor de goede orde: gemeld probleem vindt niet zozeer in jou alleen een oorzaak, als wel in het feit dat wij, dankzij plaat- of CD-opnamen die uit Joost-mag-weten-hoeveel-stukjes-bestaan, 'PERFECTIE' als een conditio sine qua non zijn gaan eisen.
Voorbeeld: uit de vroegere Sovjet-Unie is de gewoonte overgewaaid het eerste deel van het eerste vioolconcert van Paganini af te sluiten met die aartsmoeilijke cadens van Emile Sauret. Al dan niet gecoupeerd, overigens. Ik heb twee live opname van die cadens (Viktor Tretyakov en Akiko Suvanai) en die gaan net goed. Maar ik weet uit betrouwbare bron dat van menig ander violist (eigenlijk van allemaal) alleen de best-geslaagde stukjes opname aan elkaar worden geplakt.
Wij verwachten dus van al die zielepoten die daar voor een zaal mensen staan diezelfde foutloosheid. En dat vind ik geen redelijke verwachting. Alleen al niet omdat in de zaal hooguit zestig tot zeventig procent lukt van wat in de studeerkamer routine is. En als zelfs al een ervaren concertmeester soms in de problemen raakt als hij plotseling moet invallen voor een ziek geworden solist (of wegens wanbetaling vastgehouden in een bordeel, zoals Wieniawski in Den Haag overkwam), hoe is het dan niet gesteld met een (beginnend) soliste die maar zo nu en dan optreedt?
Ik ga het nog erger maken

Uitgangspunt van al dat gestrijk, geblaas en getrommel is het maken van muziek. Met als oogmerk het losmaken van ontroering dan wel het ontwikkelen van dansant gedrag. Dat musiceren veronderstelt onder meer technische beheersing van een instrument, maar niet minder smaak en stijlgevoel. Wat nu als een uitvoering technisch perfect is maar uit een oogpunt van interpretatie steken laat vallen? Heifetz in Mozart, zal ik maar zeggen. Daarentegen ken ik talloos veel voorbeelden van instrumentalisten die in technische zin niet tot de top behoorden, maar wel konden ontroeren. Pianisten die geweldig met Haydn, Mozart of Schubert wisten te boeien maar met lood in de schoenen de 'war horses' van Tchaikovski, Rachmaninoff of Brahms (laat staan het vierde van Rubinstein) in het openbaar moesten uitvoeren. Met, naar ik vrees, toch wat kille kritieken.
Het is al met al wat langer geworden dan de bedoeling was. Maar ik ben als kind nou eenmaal in een tekstverwerker gevallen
Ronald