remi
♫ ♪
Theo Olof,
Misschien kom ik met oud nieuws, dan is het dus geen nieuws, maar...
We hebben helaas geen nieuws pagina meer, en zit je direct op het forum.
Toch wil ik melding maken van het overlijden van Theo Olof.
Hoewel ik hem ongeveer vijf jaar geleden aan de telefoon hebt gehad en gevraagd voor een interview voor violistenweb-, strijkersforum, is het er nooit van gekomen om verder met hem in contact te komen. Zeer bescheiden werd het verzoek voor een interview afgewezen, hij had er geen behoefte meer aan.
Op 9 Oktober 2012 is op 88 jarige leeftijd, na een kort ziekbed de grootmeester overleden.
http://www.google.nl/#hl=nl&tbm=nws...4125d9e9b9a653&bpcl=35277026&biw=1901&bih=855
Ach ik heb er zelf de aanzet toe gegeven, heb zelf op wikipedia de pagina gestart over The Olof dus mag ik volgens mij kopiëren en plakken.
Daar gaat hij:
Hij werd geboren als Theodor Olof Schmuckler. Hij was de zoon van de violiste en viooldocente Elvira Wolffberg-Schmuckler.[1] Zij ontving haar diploma aan het toenmalige conservatorium (nu Hochschule für Musik und Tanz) in Keulen. Theo droeg dus aanvankelijk de achternaam van zijn moeder en niet die van zijn vader, Wolffberg. Vanwege de toenemende haat tegen joden door de nazi-partij in Duitsland veranderde hij zijn achternaam. Zijn tweede voornaam werd zijn achternaam en hij nam afstand van zijn officiële achternaam Schmuckler.
Olof week in de jaren dertig voor het toenmalige nationaalsocialistische Duitse regime uit naar Nederland. Hij gaf zijn eerste concert met het Concertgebouworkest op elfjarige leeftijd, onder leiding van Bruno Walter.
Net als Herman Krebbers, Lola Mees, Willem Noske, Kees Kooper, Davina van Wely en vele andere bekende Nederlandse violisten was Olof leerling van Oskar Back. Hij volgde diens lessen aan het Amsterdams Muzieklyceum aan het Albert Hahnplantsoen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog moest hij als Jood onderduiken. Zo was hij twee weken in Bilthoven ondergedoken bij de schrijfster Elisabeth de Meijier.
In 1951 won Theo Olof de vierde prijs bij de Koningin Elisabethwedstrijd in Brussel. 1951 zou het enige jaar in de geschiedenis van de Koningin Elisabethwedstrijd zijn waarin een Nederlandse violist in de finale kwam (in dit geval zelfs twee, de andere laureaat was Kees Kooper). Olof was gedurende tientallen jaren samen met Herman Krebbers concertmeester van het Residentie Orkest onder Willem van Otterloo en nadien bij het Concertgebouworkest onder Bernard Haitink. Zij combineerden hun positie bij deze orkesten met een carrière als solist in binnen- en buitenland. Ook speelden zij vaak samen, vooral in werken van Bach (Dubbelconcert), Bartók (44 duo's) en de Nederlandse componisten Henk Badings en Géza Frid, die ieder een dubbelconcert aan hen opdroegen.
Theo Olof was tot 1982 tevens hoofdleraar aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Daarnaast schreef hij over zijn leven als violist. Vooral het pocketboek vol anekdoten Daar sta je dan, verschenen in 1958, werd vele malen herdrukt. Ook zocht hij naar het verloren gewaande instrument de luthéal, om Tzigane van Ravel te kunnen uitvoeren zoals de componist zich dat oorspronkelijk had voorgesteld. Hij vond het enige nog bekende exemplaar tenslotte in het MIM in Brussel, ingebouwd in een Pleyel-vleugel uit 1911.
Theo Olof behoorde tot de initiatiefnemers van Hilversum 4 (nu Radio 4), de radiozender voor klassieke muziek van de Nederlandse Publieke Omroep, die in 1975 voor het eerst uitzond. Op 13 september 2009 ontving hij uit handen van minister van Cultuur Plasterk de allereerste Radio 4 Prijs wegens zijn verdiensten voor de muziek in Nederland. Tevens stond Theo Olof aan de wieg van de Nederlandse tak van de European String Teachers Association.
Olof overleed op 9 oktober 2012 op 88-jarige leeftijd.[2]
----------------------------------
Theo ruste in vrede
Remi
Misschien kom ik met oud nieuws, dan is het dus geen nieuws, maar...
We hebben helaas geen nieuws pagina meer, en zit je direct op het forum.
Toch wil ik melding maken van het overlijden van Theo Olof.
Hoewel ik hem ongeveer vijf jaar geleden aan de telefoon hebt gehad en gevraagd voor een interview voor violistenweb-, strijkersforum, is het er nooit van gekomen om verder met hem in contact te komen. Zeer bescheiden werd het verzoek voor een interview afgewezen, hij had er geen behoefte meer aan.
Op 9 Oktober 2012 is op 88 jarige leeftijd, na een kort ziekbed de grootmeester overleden.
http://www.google.nl/#hl=nl&tbm=nws...4125d9e9b9a653&bpcl=35277026&biw=1901&bih=855
Ach ik heb er zelf de aanzet toe gegeven, heb zelf op wikipedia de pagina gestart over The Olof dus mag ik volgens mij kopiëren en plakken.
Daar gaat hij:
Hij werd geboren als Theodor Olof Schmuckler. Hij was de zoon van de violiste en viooldocente Elvira Wolffberg-Schmuckler.[1] Zij ontving haar diploma aan het toenmalige conservatorium (nu Hochschule für Musik und Tanz) in Keulen. Theo droeg dus aanvankelijk de achternaam van zijn moeder en niet die van zijn vader, Wolffberg. Vanwege de toenemende haat tegen joden door de nazi-partij in Duitsland veranderde hij zijn achternaam. Zijn tweede voornaam werd zijn achternaam en hij nam afstand van zijn officiële achternaam Schmuckler.
Olof week in de jaren dertig voor het toenmalige nationaalsocialistische Duitse regime uit naar Nederland. Hij gaf zijn eerste concert met het Concertgebouworkest op elfjarige leeftijd, onder leiding van Bruno Walter.
Net als Herman Krebbers, Lola Mees, Willem Noske, Kees Kooper, Davina van Wely en vele andere bekende Nederlandse violisten was Olof leerling van Oskar Back. Hij volgde diens lessen aan het Amsterdams Muzieklyceum aan het Albert Hahnplantsoen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog moest hij als Jood onderduiken. Zo was hij twee weken in Bilthoven ondergedoken bij de schrijfster Elisabeth de Meijier.
In 1951 won Theo Olof de vierde prijs bij de Koningin Elisabethwedstrijd in Brussel. 1951 zou het enige jaar in de geschiedenis van de Koningin Elisabethwedstrijd zijn waarin een Nederlandse violist in de finale kwam (in dit geval zelfs twee, de andere laureaat was Kees Kooper). Olof was gedurende tientallen jaren samen met Herman Krebbers concertmeester van het Residentie Orkest onder Willem van Otterloo en nadien bij het Concertgebouworkest onder Bernard Haitink. Zij combineerden hun positie bij deze orkesten met een carrière als solist in binnen- en buitenland. Ook speelden zij vaak samen, vooral in werken van Bach (Dubbelconcert), Bartók (44 duo's) en de Nederlandse componisten Henk Badings en Géza Frid, die ieder een dubbelconcert aan hen opdroegen.
Theo Olof was tot 1982 tevens hoofdleraar aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Daarnaast schreef hij over zijn leven als violist. Vooral het pocketboek vol anekdoten Daar sta je dan, verschenen in 1958, werd vele malen herdrukt. Ook zocht hij naar het verloren gewaande instrument de luthéal, om Tzigane van Ravel te kunnen uitvoeren zoals de componist zich dat oorspronkelijk had voorgesteld. Hij vond het enige nog bekende exemplaar tenslotte in het MIM in Brussel, ingebouwd in een Pleyel-vleugel uit 1911.
Theo Olof behoorde tot de initiatiefnemers van Hilversum 4 (nu Radio 4), de radiozender voor klassieke muziek van de Nederlandse Publieke Omroep, die in 1975 voor het eerst uitzond. Op 13 september 2009 ontving hij uit handen van minister van Cultuur Plasterk de allereerste Radio 4 Prijs wegens zijn verdiensten voor de muziek in Nederland. Tevens stond Theo Olof aan de wieg van de Nederlandse tak van de European String Teachers Association.
Olof overleed op 9 oktober 2012 op 88-jarige leeftijd.[2]
----------------------------------
Theo ruste in vrede
Remi
....).
