Zou op dit forum iemand van mening zijn dat je het privéleven van een musicus (v/m) moet betrekken in de beoordeling van diens artistieke prestaties???? Ben bang dat we het te snel met elkaar eens worden om van een discussie te kunnen spreken, maar ik kan me vergissen natuurlijk....
Om eerlijk te zijn ben ik door de achtergrond, dan wel de ervaring van mijn familie wel zo begonnen. Zij het dat het niet om iemands privé leven gaat, want dat hield en houdt mij normaliter niet zo bezig.
Mijn familie is nogal uitgedund in de Tweede Wereldoorlog. Verkeerde achternaam, zal ik maar zeggen. Mijn ouders hebben de oorlog wel overleefd. Ofschoon voor de oorlog fervente concertgangers, is de naam van Mengelberg bij ons thuis nooit meer gevallen. Van Beinum kon eigenlijk ook niet. Evenmin als de dirigenten van Otterloo en Jan Koetsier. Of Herman Krebbers, Cor de Groot en Theo van der Pas. En vele anderen. De lijst Duitse en Oostenrijkse dirigenten en musici was overigens nog langer. Mijn oudere broer kon nog wel eens verhalen over alle 78-toerenplaten die kapot werden gegooid. Voor zover de buren die platen hadden laten staan, uiteraard.
Ik heb die afkeer ook jarenlang in stand gehouden. Dus voor mij geen Furtwängler, Böhm, von Karajan, Clemens Krauss, Schwarzkopf, Gieseking of Elly Ney. En Alfred Cortot natuurlijk, al was dat een Franse engerd. Toscanini was een twijfelgeval, want voor hij het licht zag was hij nogal een bewonderaar van Mussolini.
Maar ja, dingen slijten. Ook gewoontes. Dus veel van de hiervoor genoemde namen staan weer gewoon op de plank. Niet allemaal, want tussen Mengelberg, von Karajan, Toscanini en mij is het nooit meer iets geworden. In muzikale zin dan.
Nog een voorbeeld: Leonid Kogan, één van de vier violisten die ik het meest bewonder. De man was wel kolonel bij de KGB. Aan de andere kant: het is allemaal zo lang geleden.
Hopf
.
