Tobias †
|♫♫|♫
Ik ben niet benieuwd naar het onderzoek, ik vind deze ontwikkeling alleen maar droevig, wat is er mis met eerlijk paardenhaar, en als die haren niet meer breken dan zullen we de violisten ook niet meer zien met losse paardenharen om hun hoofd als deze in het vuur van hun spel breken.
In de wereldzeeën drijft al een dikke soep van niet of bijna niet afbreekbaar materiaal, Max Dendermonde had wel gelijk "de wereld gaat aan vlijt ten onder".
Jammer dat ook de vioolbouwers aan deze ondergang hun medewerking verlenen, jammer voor hun eigen beroep en jammer voor de mensheid, ik weet het je houdt de vooruitgang niet tegen, maar alle veranderingen is geen verbetering.
Zelf was ik al in de war toen mijn snarenhouder door mijn vioolbouwer was uitgerust door zo'n plastic lusje, weg was mijn mooie rode darmlusje, nachten heb ik er niet van kunnen slapen, en nog droom ik er wel eens van.
En ook mijn gele A darmsnaar mis ik nog steeds, als je een tijdje op zo'n snaar had gespeeld begon hij een beetje rafelig te worden vooral op de plaats waar de wijsvinger gedrukt werd, heerlijke tijden waren dat, zo'n instrument leefde toen nog echt.
En maar spelen, een kussentje als schoudersteun onder je Viool, darmsnaartjes, een soepel lusje en een eerlijk stukje hars, niks doosje hars gewoon een lekker kleverig blok hars in je handen waar je dwars doorheen kon kijken in zijn gouden gloed.
In de wereldzeeën drijft al een dikke soep van niet of bijna niet afbreekbaar materiaal, Max Dendermonde had wel gelijk "de wereld gaat aan vlijt ten onder".
Jammer dat ook de vioolbouwers aan deze ondergang hun medewerking verlenen, jammer voor hun eigen beroep en jammer voor de mensheid, ik weet het je houdt de vooruitgang niet tegen, maar alle veranderingen is geen verbetering.
Zelf was ik al in de war toen mijn snarenhouder door mijn vioolbouwer was uitgerust door zo'n plastic lusje, weg was mijn mooie rode darmlusje, nachten heb ik er niet van kunnen slapen, en nog droom ik er wel eens van.
En ook mijn gele A darmsnaar mis ik nog steeds, als je een tijdje op zo'n snaar had gespeeld begon hij een beetje rafelig te worden vooral op de plaats waar de wijsvinger gedrukt werd, heerlijke tijden waren dat, zo'n instrument leefde toen nog echt.
En maar spelen, een kussentje als schoudersteun onder je Viool, darmsnaartjes, een soepel lusje en een eerlijk stukje hars, niks doosje hars gewoon een lekker kleverig blok hars in je handen waar je dwars doorheen kon kijken in zijn gouden gloed.
Laatst bewerkt:
.