Vibrato moeilijk? Valt best mee, toch?

Discussie in 'Viool' gestart door Oosterhof Vioolbouw, 31 mei 2015.

  1. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.999
    Homepage:
    Boeit me niet of dit vaak voor komt.
     
  2. Johan W.

    Johan W.

    Lid geworden:
    14 jun 2017
    Berichten:
    52
    Nog nooit zoiets wonderlijks gehoord. Een violiste die de totale techniek zo te horen feilloos beheerst, maar wat betreft vibrato een absolute eenling is en dat bedoel ik dan niet in de positieve zin. Hoort ze nou echt niet dat ze totaal anders klinkt dan al haar collega's? Zo ja, vindt ze dit dan mooier? Ik vind het ronduit verbijsterend. Het werkt mij erg op de lachspieren en dat kan, neem ik maar aan, toch niet haar bedoeling zijn. Aangezien viool een melodie instrument is, zoals de menselijke stem, doet mij dit denken aan een zangeres uit vervlogen tijden (nee niet Foster Jenkins) die zichzelf ook geweldig vond: Mis Miller. Ook met een opmerkelijk en hilarisch vibrato.
     
  3. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.506
    Homepage:
    Dat kan, maar het feit dat het niet vaak voorkomt geeft aan dat jouw opvatting niet doorsnee is. Nu kan je dat natuurlijk ook weer 'niets boeien', maar dan kunnen we elkaar niets meer zeggen.
     
  4. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.999
    Homepage:
    Dit forum gaat toch niet over of nou veel of weinig mensen hun visie herzien, dat is toch niet het hoofddoel?
    We hebben elkaar hier heel veel te zeggen over alles rondom strijkinstrumenten! Moet je eens kijken hoeveel discussies en berichten daarover er al over geplaatst zijn. En het gáát maar door!;)
     
  5. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.506
    Homepage:
    Ik vond "dat boeit me niet" in #41 niet zo bij je passen.
    Verder gewoon doorgaan met bezoeken van dit forum!
     
    Marcelita vindt dit leuk.
  6. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.506
    Homepage:
    Ik kwam nog eentje tegen van 'onze' Anna:



    Wat ik er van vind is niet van belang.
     
  7. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.999
    Homepage:
    Het klinkt bijna eerder als gespeeld op een zingende zaag, alleen de snelle stukjes krijg je vast niet zo op een zingende zaag voorelkaar.
    In ieder geval: héél apart!
     
  8. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.506
    Homepage:
    Heel diplomatiek uitgedrukt! :)
     
  9. IdB

    IdB ♫ ♪

    Lid geworden:
    23 apr 2012
    Berichten:
    1.511
    Homepage:
    Ik zou benieuwd zijn naar de reactie van Chopin als hij dit zou horen. Zou hij zich ooit hebben kunnen voorstellen dat een violiste dit ervan zou maken?
     
  10. Hopf

    Hopf ♫ ♪

    Lid geworden:
    10 okt 2005
    Berichten:
    778
    Afgezien van een niet zo geslaagde cellosonate componeerde Chopin uitsluitend voor piano. En ook nog wel voor piano en orkest, alleen doet die orkestbegeleiding er volstrekt niet toe. Dat veel van zijn nocturnes en walsen in handen zijn gevallen van bewerkers is van na zijn dood. Maar wellicht is een spiritistische séance een mogelijkheid alsnog achter zijn mening te komen. Overigens werden niet alleen qua omvang beperkte composities bewerkt, maar zelfs, door Ysaÿe, de eerste ballade op. 23.

    De berichten bij dit onderwerp nog eens doorlezend, treft mij dat met betrekking tot vibrato met enige regelmaat wordt verwezen naar vioolleraren die het je kennelijk kunnen uitleggen. En daar zet ik eerlijkheidshalve een vraagteken bij. Er bestaat namelijk helemaal geen lesmateriaal voor vibrato. Carl Flesch heeft het wel over een collega-docent (Achille Rivarde) die iets verzon met een arm stijf tegen het lichaam aan. Maar dat verhaal is mij nooit goed duidelijk geworden. Achter vibrato moet je zelf aan. En om precies te zijn: achter het vinger-, pols- en onderarm-vibrato. Niet in het minst omdat vibrato een nogal individueel ding is. Een soort 'aller-individueelste expressie'. Ik hoor het meneer Broer van Dijk bijna zestig jaar geleden nog zeggen: 'Het wordt nu wel eens tijd dat je vibrato gaat spelen'. Maar die liet je ook je eigen vingerzettingen bedenken en maakte daar, tijdens de eerstvolgende les, vervolgens de kachel mee aan. Hij lichtte overigens wel toe waarom.

    Maar het kan nog erger. Als ik Yehudi Menuhin moet geloven beheerste George Enescu meer dan dertig soorten vibrato. Maar Menuhin was bepaald ook niet in zijn eerste leugen gebarsten. Komt vaker voor. Ook onder musici.
     
    Laatst bewerkt: 17 aug 2018 om 21:44
  11. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.506
    Homepage:
    Je zult toch Broer heten, Broer Konijn ken ik wel, maar dat terzijde.
    Ik vind het wel wat hebben dat je je eigen vingerzetting moest uitvogelen, want iemands vingerzetting overnemen werkt lang niet altijd: die iemand kan wel een heel korte pink hebben en daar zijn/haar vingerzetting op geënt. Maar waarom Broer er dan de kachel mee aanmaakte vind ik dan weer erg drastisch. Hij moet daar dan toch gegronde redenen voor hebben anders zou ik het niet geaccepteerd hebben. Daar ben ik dan weer te eigenzinnig voor.
    Inderdaad zijn er geen studiewerken om het vibrato onder de knie te krijgen. Nooit bij stil gestaan. Vibrato leren gaat eigenlijk simultaan met het vorderen van de techniek. Tenminste zo ging dat bij mij. Natuurlijk begin je niet al direct vanaf de eerste noot op de viool ook met het aanleren van vibrato, maar erg lang zal het niet geduurd hebben. Ik denk na een jaar les of zo, dat er mee werd begonnen. Er zijn natuurlijk uitzonderingen en die is tastbaar bij 'onze' Anna Karkowska: ze heeft eerst 10 jaar les gehad (ik verzin maar wat) en is toen begonnen met het aanleren van het vibrato. Het resultaat mag er zijn of in ieder geval het is er.
     
  12. Hopf

    Hopf ♫ ♪

    Lid geworden:
    10 okt 2005
    Berichten:
    778
    Frits,

    Ter vermijding van een mogelijk misverstand: de achternaam van mijn vioolleraar van lang geleden was Broer van Dijk. Voluit: Willem Ferdinand Broer van Dijk. Niet dat ik het in mijn hoofd haalde hem te tutoyeren: de tijd was er niet naar, meneer Broer van Dijk was er (volstrekt) niet naar en de opvoeding door mijn ouders had dit soort brutaliteit op voorhand al uitgebannen.

    Dat mijn zelf-bedachte vingerzettingen de toets van de (zijn) kritiek niet doorstonden, had een aantal redenen. Zonder volledigheid na te streven daarover het volgende.
    Mijn vingerzettingen kenmerkten zich in het begin door gemakzucht. Voorbeeld: van bes naar b (a-snaar, 1e positie) deed ik beide met de eerste vinger. Nee, hiervoor geldt de halve positie.
    Voorts voelde ik mij, zoals meer violisten, aanvankelijk met name thuis in de oneven posities. En dat leidde wel eens tot wat opmerkelijke oplossingen. Die meestal voorkomen hadden kunnen worden door het gebruik van even posities. A fortiori: sommige passages kunnen eigenlijk alleen correct worden gespeeld in even posities.
    Dat betreft dan de techniek in enge zin. Meer inhoudelijk tekende hij bezwaar aan tegen het feit dat ik een (muzikale) passage verdeelde over meer dan één snaar. Met alle verschillen in klankkleur van dien. Een naar zijn mening muzikale gruwel. En dat is het ook. Zeker met betrekking tot muziek uit de Klassieke en Romantische periode. Maar ik vraag mij af of violisten uit de barokperiode zo streng in de leer waren. En dus zo lang mogelijk aan lage posities vasthielden en pas de hoogte in gingen 'als het moest'. Niet dat ik de technische bagage van violisten uit die tijd onderschat: de meerstemmigheid in sonates van bijvoorbeeld Heinrich Biber trekt nog altijd een onbehoorlijke wissel op je vingers. Maar ik acht het niet uitgesloten dat de muzikale esthetiek uit die tijd wat rekkelijker was dan later.

    Meneer Broer van Dijk studeerde bij André Spoor en volgde later een aantal zomercursussen bij Carl Flesch. Een man waarvoor hij een grote bewondering koesterde. Flesch stond bekend als een man die, op grond van analyse, het vioolspel heeft gemoderniseerd. Voor de goede orde: wij spreken over het begin van de 20e eeuw. In de kritiek van mijn vioolleraar op mijn vingerzettingen, ik verwijs naar het voorgaande, beluisterde ik de opvattingen van Flesch. Rationele opvattingen, dit voor de goede orde. Maar ik vraag mij nog altijd af of de consequentheid in sommige opvattingen niet iets te lang werd volgehouden. Een treffend voorbeeld is te vinden in het begin (allemande) van de 2e partita in D klein van Bach (bewerking Flesch). Waar je in de eerste volledige maat van de vierde naar de zesde positie gaat. En in de eerste volledige maat van de courante ga je zelfs van de derde naar de zesde positie. Het is allemaal heus wel te spelen (de positieoefeningen van Sevcik zijn lastiger), maar het had ook simpeler gekund. Het zou aardig zijn te weten hoe violisten uit de tijd van Bach zouden aankijken tegen de opvattingen van Flesch.

    Op één punt hebben de opvattingen van Flesch bakzeil gehaald. Hij was namelijk van mening dat de hoogste noot in de bekende (virtuoze), razendsnel gespeelde drieklank(toonladder) tot aan het einde van de toets, met de vierde vinger moest worden gespeeld. Ik heb geen idee omtrent de, al dan niet, magische pink van Flesch, maar een feit is dat de meeste violisten die pink vervangen door de derde vinger, want die is namelijk aanmerkelijk meer bedrijfszeker.
     
    Laatst bewerkt: 18 aug 2018 om 16:56

Deel Deze Pagina