Waarop streken componisten?

Discussie in 'Overig' gestart door Marcelita, 22 dec 2017.

  1. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.237
    Homepage:
    Hier en daar komen de afbeeldingen niet goed door. Ik weet niet hoe je de afbeeldingen naar het forum hebt willen brengen, mogelijk doe je iets verkeerd? Dan komt er een aantal malen [​IMG]
     
  2. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    Toch vreemd, ik heb #80 nagelopen, maar stuit niet op [​IMG]
     
  3. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.237
    Homepage:
    in #77 → 5x
    in #78 → 1x
    in #80 → 3x

    Ik heb geprobeerd dat weg te krijgen maar mij lukt het niet. Wanneer ik het wil bewerken krijg ik die IMG niet in beeld. Maar wat ik nét ontdekt hebt is dat wanneer ik IMG tussen teksthaken zet, er precies hetzelfde gebeurt als bij jou! Zit denk ik fout in de programmatuur. Hier aan het eind staat het, maar in de bewerkingsmodus onzichtbaar. Vreemde zaak. [​IMG]
     
  4. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    De speurtocht naar de violen van Enescu, daar waren we gebleven. Er zat niets anders op dan naar Boekarest te gaan en daar het museum in te gaan dat naar deze beroemde componist, musicus en dirigent is genoemd.
    Daar staat een vitrine met violen van George Enescu.

    [​IMG]

    Ik zie er vijf, maar op de website van het museum worden er drie besproken. Ik ben er virtueel, dus ik kan niet lezen wat er bij die andere violen staat.

    Eén van die violen is de Guarnieri, bijgenaamd 'de kathedraal' en gebouwd in 1731 in Cremona door Giusseppe Antonio Guarnieri. Sinds 2008 heeft violist Gabriel Croitoru deze viool in bruikleen na een competitie onder d enaam George Enescu en georganiseerd door het ministerie van cultuur en religieuze zaken en het Museum George Enescu.

    Twee andere violen zijn in de eerste helft van de 20e eeuw speciaal voor Enescu gebouwd door vioolbouwer Paul Kaul. Ook deze violen hebben een buitengewone kwaliteit, meldt het museum.

    Nu weer terug naar die Guarnieri van Enescu. Hier onder speelt Gabriel Croitoru op deze viool het vioolconcert van Beethoven.



    Over het bouwjaar kom ik ook nog weleens 1730 tegen, dus wie er nu een typefout maakt, kan ik niet beoordelen.

    Dan vioolbouwer Paul Kaul; ik weet niet of dat een bekende naam is onder violisten, maar voor mij is die in ieder geval nieuw. Ik zie bij Tarisio/Cozio-archief dat hij geboren is in 1875 en in Nantes en Parijs violen en celli bouwde. Ik kan aan de getoonde violen niet zien van wie die waren. Dat vraagt dus om nader onderzoek.

    Paul Kaul komt dan naar voren als een gevierde franse bouwer, geboren in Mirecourt op 12 december 1875 en gestorven in Vésinet op oudjaar 1951. Hij ging de strijd aan tegen het vooroordeel dat modern gebouwde strijkinstrumenten het qua kwaliteit altijd afleggen tegen de oude instrumenten, zoals Stradivarius. Het was niet dat hij de oude meesters niet apprecieerde, maar meer het idee dat moderne bouwers terdege een hoge kwaliteit kunnen halen
    Paul toonde zich onvermoeibaar in het experimenteren en dit resulteerde in een cello waarmee hij in 1910 op een 'Concours de Sonorité' (wedstrijd om de beste klank) de beroemde 'Davidoff' Strad wist te verslaan. Zo ook met zijn viool in 1912 die de 'Kreutzer' van Stradivarius wist te verslaan.

    [​IMG]

    Tijdens de 1e wereldoorlog zat Paul Kaul in Nantes en haalde met violist Lucien Capet een grap uit. Capet speelde op een nog maar pas geverniste viool van Paul Kaul en deed voorkomen of het een Guarnerius was. Het concertje klonk prachtig, maar het bedrog kwam wel uit en haalde de krant.

    In 1928 maakte Paul Kaul kennis met George Enescu en Enescu vroeg hem een viool te bouwen waarop hij komende concerten zou kunnen spelen. Een paar maanden later weet ook Yehudi Menuhin een viool van Paul Kaul te verwerven en was daar zeer enthousiast over. Hij schreef in een brief aan een verzamelaar van instrumenten van Kaul dat hij er zeker van was dat Kaul een belangrijke plaats gaat innemen in de geschiedenis van de vioolbouw.

    O.K., dus in 1928 is een viool voor Enescu gebouwd en later in 1931 nog één.

    [​IMG] [​IMG][​IMG] Deze viool heeft Kaul in 1928 gebouwd. Ik kan niet met zekerheid vaststellen of deze voor George Enescu was of voor Yehudi Menuhin.

    Voor wat betreft de viool van 1931 kom ik bij Tarisio niet verder. Er zijn er van 1930 en 1933-1934.
    Verder zijn er een aantal violen gebouwd naar model 'Enescu' en ook 'Menuhin'.









    Bron:
    http://fondationgarnierlesage.ca/Fondation_Garnier-Le_Sage/Paul_Kaul__grand_maitre_luthier.html
     
  5. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.237
    Homepage:
    Ik ken wel de beroemde bouwer uit Cremona, maar die heet Guarneri. Misschien bedoel je die ook?
     
  6. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    Fijn dat je het geprobeerd hebt, dank je! maar die van #77 heb ik ook al eens proberen te vervangen en toen dat niet lukte, weg te krijgen. Dat lukte niet, heel raar. Die zou je toch zo moeten kunnen 'deleten'.

    De 1x in #78 en 3x in #80 kan ik helemaal niet vinden. Ik zie daar gewoon de plaatjes die ik daar ook wilde hebben, dus begrijp ik niet waar die [​IMG]
     
  7. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    Gaat over dezelfde. Guarneri en de Guarnerius moeten echt dezelfde zijn. Mogelijk bedienen sommige schrijvers zich van latijn-achtige benamingen.
     
  8. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.237
    Homepage:
    In #84 staan er ook weer drie achter elkaar. :eek:
     
  9. Oosterhof Vioolbouw

    Oosterhof Vioolbouw Frits Oosterhof Beheerder

    Lid geworden:
    29 mrt 2003
    Berichten:
    11.237
    Homepage:
    Ja, klopt. Maar Guarnerius is toch wat anders dan Guarnieri.
     
  10. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    Daar snap ik geen hout van. Ik zie gewoon plaatjes. We zitten op hezelfde internet, het kan niet zo zijn dat ze bij mij alleen op een lokale pagina zitten. Ik zou dus weleens willen weten of er dan meer mensen de genoemde [​IMG]
     
  11. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    Er zijn waarschijnlijk wat typefoutjes ingeslopen, maar het gaat uiteindelijk om de meester vioolbouwer Bartolomeo Giusseppe Guarneri (del Gesu) uit Cremona en lid van een familie van vioolbouwers, waarvan broer Pietro Guarneri zich in Venetië heeft gevestigd.
     
  12. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    George Enescu (rechts) samen met Pablo Casals en zangeres Marie Gai in 1904 in Bordeaux.
    Pablo Casals beschreef Enescu als het grootste muzikale fenomeen sinds Mozart en één van de grootste genieën van de moderne muziek.

    [​IMG]

    Hier is het derde deel van sonate nr. 2 op. 26 in C van Enescu, opgedragen aan Pablo Casals en gecomponeerd in 1935 in Wenen. (http://imslp.org/wiki/Cello_Sonata_No.2,_Op.26_No.2_(Enescu,_George)

     
  13. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    Er zijn vast genoeg cellisten die bekend zijn met de gebroeders Duport. In mijn bundel etuden kom ik deze naam ook tegen, om precies te zijn: Jean-Louis Duport.
    Jean-Pierre (1741-1918) en Jean-Lous Duport waren de cello-spelende broers die in Frankrijk opgroeiden.
    Hun vader was dansleraar.

    [​IMG]
    Jean-Louis Duport (1749-1819)

    De broers waren leerling/student van Martin Berteau, die de grondlegger was van de Franse School van het cellospel.
    Over hun jeugd ben ik niet echt wijzer geworden. Het waren zeer getalenteerde jongens en er zal best wel wat rivaliteit hebben bestaan tussen hen. Jean-Pierre had een acht jaar jonger cellospelend broertje die al gauw qua muzikaliteit en vaardigheid zijn partijtje meestreek.
    Het scheen dan toch dat Jean-Pierre nog net iets begaafder was en deze kreeg in 1773 een aanstelling als eerste cellist van de Koninklijke opera en kamermusicus van het koninklijk ensemble en leraar bij Frederik de Grote (Frederik ll van Pruisen, uit de dynastie Von Hohenzollern, de koning die meer geïnteresseerd was in muziek
    Maar eerst schitterde de 19-jarige Jean-Pierre na zijn opleiding bij Berteau in Parijs in een debuutconcert dat binnen een concertreeks viel dat publiek toegankelijk was in Parijs in het Tuilerieën paleis. De serie was een primeur, het was de eerste keer dat er een serie concerten werden gegeven die door de burgerij kon worden bezocht (vanaf 1725, en later ook in Berlijn, Wenen en andere steden).

    [​IMG] en dan op de tweede etage van het centrum van het paleis.

    Tussen 1766 rm 1769 was Jean-Pierre in dienst van een franse edelman, Jean-Louis l de Bourbon, prins van Conti
    Between 1766 and 1769, waarna hij nog wat jaren in Engeland en Spanje was (en waarschijnlijk ook werkte). Daarna werd hij aangesteld bij Frederik ll van Pruisen. De cellis accepteerde de functie en bleef de rest van zijn leven in Berlijn. Hij werd celloleraar van het neefje van zijn werkgever, prins Frederik Willem ll. Spoedig na de kroning van koning Frederik Willem ll van Pruisen in 1786 werd JP Duport in dienst gesteld ten behoeve van alle koninklijke kamermuziek aan het Pruisische hof.
    In 1790 kwam Jan-Louis Duport in Berlijn, op de vlucht voor het geweld van de Franse Revolutie. Er ontstond een zeer vruchtbaar muzikaal klimaat waarin Berlijn als een soort magneet werd voor nieuwe composities voor cello.
    En hier kwam Ludwig von Beethoven in het verhaal. In 1796 had Beethoven Wenen verlaten voor een vijf maanden durend tournee langs Praag, nog wat Duitse steden en dan Berlijn. Hier werd hij getroffen door het hoge niveau en de kwaliteit van het muziekleven aan het hof van Frederik Willem ll met zijn directeur kamermuziek (Jean-Pierre, zoals reeds genoemd). Aan het hof op Potsdam componeerde Beethoven twee cellosonates (opus 5) die opgedragen werden aan de koning en aan JP Duport. Eén van de gebroeders Duport voerde de sonates uit met Beethoven aan de piano en zo gingen de sonates in wereldpremiere. De sonates zijn in dat opzicht bijzonder vernieuwend, omdat zowel de piano als de cello de melodielijnen uitwerken en daarin gelijkwaardige instrumenten zijn. Zowel van de cellist als van de pianist wordt het uiterste geeist in de uitvoering van de sonates. De briljante cellisten Duport en de pianist Beethoven, dit hadden we willen horen!

    Napoleon maakte een einde aan het Pruisische 'feestje' (zowel het rijk als de muzikale bloei. In 1806 had Napoleon Bonaparte Berlijn overmeesterd. Terwijl Jean-Pierre in Berlijn bleef tot aan zijn dood, ging Jean-Louis terug naar Parijs.

    Ik kom wel tegenstrijdigheden tussen bronnen. In wikipedia lees ik dat JP in Berlijn blijft en in cello.org lees ik dat JP terug ging naar Parijs. Ik dacht dus dat alleen Jean-Louis naar Parijs ging.
    Over dat Parijs valt nog wel een aardig voorvalletje te vermelden in verband met het instrument waarop JP speelde. Hij had een gezellig onderonsje met Napoleon. Deze hintte dat hij weleens op Duports Stradivarius cello wilde proberen te spelen, terwijl hij riep "hoe houd je in vredesnaam zo'n ding vast?" De cellist gaf hem zijn cello in handen, maar was tegelijkertijd zichtbaar zó bang dat Napoleon het zou beschadigen, dat Napoleon hem het instrument lachend teruggaf. Op een wikipediabladzijde over de Duport met de deuk staat: "Een deuk is nog steeds te zien welke is ontstaan door de laars van Napoleon, die niet wist waar hij zijn benen kwijt moest."
    In de korte tijd dat Napoleon het in handen had, presteerde hij het toch een deuk in de rib van de cello te maken. Deze deuk was (en misschien nog: is) nog steeds te zien in de Duport Strad, die nog in handen is geweest van Franchomme, Servais en Rostropovitch.

    [​IMG] Napoleon Bonaparte

    Maar goed, het kan dus ook zijn gegaan om de cello van JL Duport. Misschien dat ik erachter kom van wie die cello nu was.
    Nu, volgens Cozio moet het om JL Duport en zijn cello zijn gegaan in dat incident met Napoleon. Zowel JP als JL hadden Stradivari celli. JP had de Cristiani, gebouwd in 1700 en JL had de in 1711 gebouwde cello die onsterfelijk is geworden als cello van Mstislav Rostropovich. En dat is dus de cello met het deukje in de rib.
    Volgens de site http://www.archiviodellaliuteriacremonese.it/en/strumenti/1711_violoncello_duport.aspx?f=457975 had eerst JP Duport de in 1711 gebouwde cello en daarna zijn broer.

    Hoe JP aan zijn 'Cristiani' Strad kwam, is volgens gegevens van Cozio verder niet meer te achterhalen. Zoiets heeft iets uitdagends: zou het echt niet te achterhalen zijn???
    Jean-Pierre had dus een Cristiani Strad. Dit was een cello die wat kleiner gebouwd was dan voorafgaande celli en paste in een lijn van kleiner wordende celli. Dit had weer te maken met de muziekpraktijk. Tot ergens rond 1700 had de cello de rol van wat later de contrabas kreeg: baslijnen spelen. Hier had je natuurlijk meer donker klinkende, sonore, instrumenten voor nodig. Toen daar eenmaal een contrabas voor kon worden gebouwd, werd de cello bevrijd van deze exclusieve taak en kon de cello een meer complexe rol gaan spelen in ensembles (meer melodische en ritmische variatie). Dit stelde hogere eisen voor de bespelers en daar had je wat kleinere celli voor nodig. De collega-bouwers van Stradivarius waren in de jaren '90 van de 17e eeuw al begonnen kleinere celli te bouwen (Andrea Guarneri en Fransesco Rugeri) van net iets over 71 cm in lengte. Stradivarius' celli werden in de loop van de tijd kleiner, dat ging meer geleidelijk. De 'Cristiani' cello is 76,6 cm. lang en maakt daarmee een radicale breuk met de bouw van voorheen (zoals de 'Medici' cello van 79,25 cm lengte in 1690 en de 'Servais' uit 1701 met een lengte van 79,15 cm. De 'Servais' is de laatste grote cello van de hand van Stradivarius). De kleinere celli zie ik ook omschreven als de "B-vorm celli"
    Bij lengte gaat het hier telkens om de lengte van de klankkast.

    [​IMG]
    Jean-Louis Duport (alweer)

    De instrumentenhandelaars de gebroeders Hill noemden wel dat JL zijn instrument had gekocht van een arts uit Lyon die in dienst was van de prins van Soubisse en de prins Guémenée. Deze laatste raakte betrokken in een groot schandaal en uiteindelijk bankroet in 1782. Hierdoor kon hij geen musici meer (financieel) steunen. Duport had waarschijnlijk het instrument al vóór 1782 gekocht (met steun kennelijk).

    Intussen werden JL Duport en Viotti dikke vrienden en werkten muzikaal samen. Beiden waren voorstanders van het gebruik van de strijkstokken van Tourte. De vernieuwingen die Tourte aanbracht aan strijkstokken, waardoor Stradivari-strijkinstrumenten nog beter tot hun recht kwamen, juichten zij toe.

    Voordat JL Duport de Stradivari had, speelde hij op een cello van Amati. Het schijnt dat Duport de Stradivari véél beter vond dan de Amati. Hoe dan de Amati had geklonken in vergelijking met de Stradivari, heb ik niet gevonden. De klank van de Stradivari van Duport die Rostropovich later in bezit kreeg, werd door deze bespeler beschreven als 'A clear and articulate tone and a fast response with strong projection and full bass register'.Dat kan ook met een deuk in de rib!

    [​IMG] [​IMG] 'Duport' Strad
    Rostropovich op de Stradivari 'Duport' cello





    Bronnen:
    http://www.cello.org/cnc/duport.htm
    https://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Pierre_Duport
    https://en.wikipedia.org/wiki/Concert_Spirituel
    https://www.opusklassiek.nl/componisten/beethoven_cello.htm
    https://nl.wikipedia.org/wiki/Duport_Stradivarius
    https://www.bromptons.co/reference/articles/details/a-stradivari-cello.html
    http://darntonhersh.com/large-form-stradivari-cello/
    https://www.sharmusic.com/Instrumen...11-The-Duport-Stradivari-Cello---4-4-size.axd
    http://stringsmagazine.com/rostropo...neficiary-of-new-ideas-clients-and-materials/
    http://www.archiviodellaliuteriacremonese.it/en/strumenti/1711_violoncello_duport.aspx?f=457975
     
    Laatst bewerkt: 10 mei 2018
  14. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    Van Parijs gaan we weer naar het Venetië in de 17e/18e eeuw en gaan het hebben over de zoon van de rijke papierhandelaar Antonio Albinoni. In 1671 werd Tomaso Giovanni Albinoni geboren en studeerde viool en zang. Hij wilde echter geen complete opleiding tot musicus hebben, want hij wilde eigenlijk musiceren als een amateur. Waarschijnlijk was dat dan ook de reden dat hij werd uitgesloten van het muziekgilde.
    In die tijd moesten musici lid zijn van een muziekgilde om in het openbaar muziek te mogen maken. en Tomaso was niet lid van het muziekgilde en zat niet in een ensemble. Vanwege deze restrictie koos Tomaso Albinoni compositie als muzikale uiting.

    Tomaso is zich helemaal op compositie gaan richten. Hij noemde zichzelf ook "dilettanto Veneto" (de Venetiaanse amateur) en dat had in die tijd niet de verkeerde connotatie als het tegenwoordig zou hebben gehad. Tja, behalve dan dus dat je dan toch niet tot een gilde van musici wordt toegelaten.
    Eerst probeerde hij religieuze muziek te componeren, maar dat werd geen succes. Daarna werd het vocale muziek (opera's, cantates, serenades) en instrumentale muziek (sonates en concerto's). Zo werd zijn eerste opera (Zenobia, regina Palmireni) in 1694 in Venetië gemaakt en in datzelfde jaar werden zijn 12 triosonates (gewijd aan de machtige kardinaal Ottoboni, beschermheer van vele artiesten waaronder Arcangelo Corelli) uitgegeven door de uitgever Sal

    [​IMG]
    Tomaso Albinoni
    8 June 1671 – 17 January 1751

    Hij hoefde niet in dienst van een kerk of een koning of prins te zijn voor zijn levensonderhoud. Tot aan de dood van zijn vader in 1709 kon hij het zich permitteren vol voor de muziek te gaan, dus lekker je eigen ding kunnen doen in plaats van dat je moet 'produceren' voor financiële opbrengst om van te leven en je familie te kunnen onderhouden.
    Zijn vader stelde hem vrij van de verplichtingen die je als oudste zoon anders zou hebben en legde de taken ten behoeve van de familiezaken (papierhandel) in handen van de jongere broers.
    Zo kon Tomaso leven als fulltime musicus die als productief componist ook nog eens een succesvolle zangopleiding in Venetië leidde.

    Tomaso zou zijn hele leven in Venetië hebben gewerkt, er wordt ergens ook iets geschreven over dat hij even in dienst is geweest als hofviolist bij Karel lV, hertog van Mantua in 1700, hij heeft gereisd naar de culturele hotspots (muziekcentra) in zuid-Europa. en heeft in 1722 op uitnodiging van Maximiliaan ll Emanuel in München twee van zijn opera's gedirigeerd in de periode van feestelijkheden rond het huwelijk van kroonprins Karl Albrecht met de dochter van de latere keizer Joseph l in 1722. Zijn carriere was op een hoogtepunt.

    Zijn contacten met andere musici waren opmerkelijk beperkt voor die tijd. Hij heeft eens een vioolsonate aan J.G. Pisendel gewijd, hij heeft eens samengewerkt met Gasparini vanwege een opera, maar verder gunde hij de andere componisten nog niet eens de eer om een thema van hen te bewerken. In de jaren '10 van de 18e eeuw scheen hij nog wel geïnspireerd te zijn geweest door zijn stadgenoot Antonio Vivaldi.
    Hij stak eerder zijn tijd in het onderhouden van contacten met een belangrijk deel van de europese adel. Dat was ongetwijfeld uit berekening vanwege de prettige voordeeltjes.
    Tomaso werd eerst beroemd (al tijdens zijn leven) om zijn opera's die zo ongeveer vanaf de jaren 20 van de 18e eeuw in noord-Europa werden uitgevoerd. Vóór 1705 heeft hij vooral triosonates en vioolconcerten en na 1719 componeerde hij solo sonates en concerten voor hobo. De hobo was juist nieuw ontwikkeld en Albinoni vond de hobo geweldig.
    Zijn werk werd niet onopgemerkt: JS Bach heeft zich laten inspireren en heeft een fuga met gecomponeerd op een melodie van Albinoni en heeft ook een baslijn gebruikt voor een oefening in harmonie voor zijn (Bach's) leerlingen*.

    Omdat de meeste operacomposities verloren zijn gegaan (niet gepubliceerd tijdens zijn leven) en de negen collecties instrumentale muziek wel door publicatie zijn gered, is hij vooral bekend als componist van instrumentale muziek. De publicaties die zijn gepubliceerd (in Italie, Amsterdam en Londen) zijn te danken aan zuid-Europese adel (waaronder De Medici).
    Rond 1740 circuleerden vioolsonates van Albinoni in Frankrijk in een bundel met de suggestie dat het posthuum was uitgegeven, maar Tomaso leefde nog in Venetië en stierf in 1751.

    Over zijn privéleven is bekend dat hij in 1705 trouwde met operazangeres Margherita Raimoni (die in 1721 stierf) Hierbij was Antonio Biffi, de maestro di capella van de San Marco en huisvriend getuige.
    Ze kregen acht kinderen, maar ergens anders staat weer dat ze zes kinderen kregen. Zijn vrouw combineerde de opvoeding van de kinderen met een carriere op het podium. Na de dood van Margherita trok hij in bij drie van zijn kinderen (die dus kennelijk samenwoonden), maar weer ergens anders staat dat hij bij één kind introk (meer waarschijnlijk). Dit moet dan toch uiteindelijk na 1741 zijn geweest, toen hij zich helemaal terugtrok uit het actieve muziekleven. Hij werd getergd door gezondheidsklachten die alleen maar toenamen en uiteindelijk is hij gestorven aan diabetes mellitus.


    [​IMG]

    Veel van zijn composities zijn in Dresden terechtgekomen, waar tijdens de 2e wereldoorlog door bombardementen op de staatsbibliotheek de composities verloren zijn gegaan.
    In 1945 reisde de Milanese musicoloog Remo Giazotto naar Dresden om zijn biografie van Albinoni te voltooien en een lijst aan te leggen van zijn muziek. Tussen de ruïnes trof hij een fragment van een manuscript, waarvan alleen de baspartij en zes melodielijnen hadden overleefd. Mogelijk was dit van het langzame deel van een trio sonate of een Sonata da Chiesa (kerksonate). Met deze vondsten als basis reconstrueerde Giazotto het tegenwoordig zo beroemde adagio en dat is het stuk dat men tegenwoordg direct associeert met Albinoni. Het is maar zeer de vraag of Albinoni het zelf zou herkennen. Het bekende adagio in g mineur die vaak voorkomt op de lijst van passende muziek bij begrafenissen en crematies. Ook wij hebben deze muziek laten horen.

    Wat is er echter aan de hand: het is een reconstructie van Remo Giazotto van een voor een groot deel verloren gegaan werk van Albinoni op basis van de baslijn en wat melodielijnen. Hij is volgens de principes van de tijd van
    Albinoni te werk gegaan en het werd het stuk dat wij nu kennen. Eerst presenteerde Giazotto het als een coproductie van Albinoni en hem, maar toen hij zich realiseerde wat de financiële opbrengsten zouden zijn als hij het alleen op zijn eigen naam zou zetten, heeft hij het als eigen compositie opgevoerd. (https://www.cbcmusic.ca/posts/18137/albinoni-adagio-g-minor-biggest-fraud, ).
    Het is in 1958 gepubliceerd, de copyright ligt bij Remo Giazotto (en nazaten, de musicoloog stierf in 1998) en het stuk valt niet onder het publieke domein tot 2048 in de VS of 2058 in Europa.(http://imslp.org/wiki/Adagio_in_G_minor_(Albinoni,_Tomaso)).
    Intussen kun je wel op allerlei websites met (gratis) bladmuziek het adagio in g mineur vinden (met allerlei bewerkingen). Hoe had dat dan kunnen gebeuren?

    En nu wil ik toch weleens weten op welke viool hij speelde. Hij kon zich een goede viool veroorloven, maar hij trad dus niet op. Hij componeerde vooral. Ik ben al een hele tijd op jacht en heb die viool nog niet gevonden.
    Dat gaat 'een dingetje' worden!

    Wordt vervolgd!

    * Fuga in A groot opeen thema van Tomaso Albinoni, BWV 950, Fuga in B mineur op een thema van Tomaso Albinoni, BWV 951

    Bronnen:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Tomaso_Albinoni
    http://www.bach-cantatas.com/Lib/Albinoni-Tomaso.htm
    https://www.lifeinitaly.com/music/Albinoni.asp
    http://www.symphozik.info/tomaso albinoni,4.html
    https://www.primephonic.com/tomaso-giovanni-albinoni
    http://www.baroque.it/arte-barocca/musica-barocca/tomaso-albinoni-1671-1750.html
    https://www.cbcmusic.ca/posts/18137/albinoni-adagio-g-minor-biggest-fraud
    https://www.britannica.com/topic/Adagio-in-G-Minor
    http://www.radioswissclassic.ch/en/...62791c40b83c55312051488b158cd3260bc/biography
    over het werk van Albinoni: http://fredc.over-blog.com/2017/04/tomaso-albinoni-1671-1751-compositeur.html
     
    Laatst bewerkt: 18 mei 2018 om 14:40
  15. Marcelita

    Marcelita |♫♫|♫

    Lid geworden:
    6 jan 2014
    Berichten:
    4.886
    Homepage:
    Ik ben bang dat ik die viool van Albinoni niet ga vinden. In Venetië heb je een museum waar violen liggen, maar daar zeggen ze op de website alleen iets over de bouwer en niet over de eigenaren, de bespelers. Je kunt dan gaan gissen of misschien die violen van bouwers Cappa, Mariani, Grancini, Testore of Goffriller ooit van Albinoni waren. Wie weet... Tenslotte speelde het leven van Albinoni zich voornamelijk in Venetië af. De violen die gebouwd waren toen hij begon viool te spelen, maken dan het meeste kans van hem te zijn, omdat ik de indruk heb gekregen dat hij zich hoe langer hoe meer met componeren bezighield en anders wel met het opleiden van zangers en zangeressen.

    De kanshebbers zijn dan die viool gebouwd door Antonio Mariani in 1670 of die van Goffredo Cappa in 1672.
    https://www.museodellamusica.com/en/instruments

    [​IMG] [​IMG]
    viool gebouwd door Antonio Mariani, 1670 viool van Goffredo Cappa, 1672

    Als je puur kijkt naar de datums van de bouw van de violen en het leven van de componist in kwestie, kan het eigenlijk alleen nog gaan om de eerste zes violen die op bovengenoemde site worden getoond. In 1650 zou hij al bedlegerig zijn geweest, te ziek om viool te spelen waarschijnlijk.

    Helaas moet ik het nu even bij deze gissingen laten. Ik weet maar nooit wat ik nog eens vind.

    Naschrift: Oeps, krijg nou wat! Op de site van het museum staan er op de afdeling van het kerkje van de heilige Jacobus nóg meer violen.
    https://www.museodellamusica.com/en/instruments-the-church-of-san-giacomo
    Maar ook nu gaat het alleen over de bouwers. Er zijn dan nog een paar violen kanshebber qua periode waarin de componist actief was. Op vier van die violen zou hij kunnen hebben gespeeld. Het heeft nog niets opgelost, het blijft gissen.
     
    Laatst bewerkt: 22 mei 2018 om 14:09

Deel Deze Pagina